-->

Prins op het Witte Paard

11 december 2020

Wat een heerlijk nummer dit “I want to spend my lifetime loving you” van Tina Arena en Marc Anthony. Een smartlap, ja dat is het zeker, maar hoe verrassend voor mij toen ik m hoorde op de radio dat ik er helemaal niet melancholisch van werd en niet smachtte naar het welbekende “prins op het witte paard” principe. In tegenstelling tot dit oude patroon realiseerde ik me dat ik er vrolijk van werd en eigenlijk alleen met mezelf bezig was. Dus, nog een keer aan die plaat… Met kippenvel op mijn hele lichaam luister ik nog een keer naar dit mooie lied en verwonder mezelf over wat er allemaal bij me binnenkomt en er weer uitstroomt. Er zit een mooie video bij met flarden van de film Zorro; het is immers de soundtrack van deze film en dan wordt het je helemaal makkelijk gemaakt om in het geïndoctrineerde programma van “jonkvrouw in nood zoekt prins op het witte paard” te stappen. Als jong meisje is het zo gemakkelijk om in katzwijm te vallen bij dit soort films en voor mij persoonlijk wekte het een droombeeld op van een redder die mij uit mijn benarde situatie kwam redden en mij daar ver vandaan haalde om samen gelukkig verder te leven. Dit ondanks dat ik weinig geloof had in de liefde, want liefde doet immers alleen maar pijn. Toch kreeg ik als tiener kleine en grotere verliefdheden wat maakt dat de droom die dit soort films en liedjes bij je opwekken, groter en groter werden en een waar doel om na te streven. Ik kwam er dan ook behoorlijk bedrogen uit als ik dacht een prins op het witte paard tegen te zijn gekomen en het enige wat ik terug kreeg dezelfde afhankelijkheid was als waar ik zelf de relatie mee ingestapt was. Het leven en de liefde spiegelen continue wat er zich van binnen bij jou zelf afspeelt, maar ja dat wist ik toen nog niet. Het zijn juist de illusies van de liefde die er voor zorgen dat je toch ook maar eens van jezelf moet gaan houden zoals je verwacht dat de ander van je houdt.

Bron; YouTube… speel het nummer af om te ontdekken wat het met jou doet -x-

“Race the moon, catch the wind
Ride the night to the end
Seize the day, stand up for the light”

Prachtige tekst en vangt het gevoel wanneer je iemand tegenkomt die maakt dat je allerlei heerlijke gevoelens van binnen voelt en tot het uiterste voor hem of haar wilt gaan. Want laten we wel stellen, de geïndoctrineerde programma’s over liefde gelden niet alleen voor vrouwen; waar wij vrouwen een prins op het witte paard zoeken, zijn mannen op zoek naar een jonkvrouw die zij kunnen redden. En ik gebruik nu dit voorbeeld omdat dit de meeste bekende is, maar er zijn natuurlijk meer patronen die vanuit afhankelijkheid ontstaan zijn en ons aangeleerd zijn om aan te voldoen. Wanneer je zo gevangen wordt door de liefde wil je niets liever dan alleen maar bij deze persoon zijn, want hij of zij maakt jou gelukkig en zonder hen zijn we niets waard. Continue is er de verwachting richting de ander om er voor te zorgen dat verdriet, angst, boosheid wordt weg gehaald door een magische aanraking, lieve woorden of troostend gebaar. Maar hoe kunnen we verwachten dat iemand anders iets kan weghalen wanneer je zelf deze gevoelens niet aankijkt en het geeft wat het nodig heeft. Hoe kun je verwachten van de ander jou beter te maken wanneer je zelf niet eens weet hoe dat moet of daar moeite voor doet. Naast het ontdekken van de liefde en het ontdekken op welke manier ik relaties wil en kan onderhouden in mijn leven is de spiegel naar mijn eigen valkuilen en angsten toch wel de grootste les geweest in iedere relatie. Het loopt spaak op verwachtingen die niet worden voldaan door de ander en dat ligt dan ook vooral aan die ander, niet aan mij, want ik snap het allemaal wel. Het weglopen voor je eigen verantwoordelijk om gelukkig te zijn en eerlijk te zijn over de verwachtingen die je hebt van en over de ander zorgen bij voorbaat al voor hobbels en het potentieel niet slagen van de relatie. Je bent immers niet eerlijk over de verwachtingen die je hebt voor jezelf, in het leven of de relatie zelf.

“Heroes rise, heroes fall
Rise again, win it all
In your heart, can’t you feel the glory”

Die hero in dit stukje tekst zal inderdaad komen en gaan in je leven, zolang je zelf de overtuiging hebt dat je gered moet worden door een ander, dat je zelf niet goed genoeg bent om volgens jouw eigen waarheid te leven en je verschuilt achter die van een ander. En ik wil daarmee niet zeggen dat je niet gelukkig kunt zijn in een relatie, ze zeggen niet voor niets “het geluk is met de domme” ja, sorry een beetje hard misschien, maar het is zo. Wanneer jij je niet bewust bent van wat er bij jezelf mist en dat je het opvullen van die leegte zoekt bij een ander, kun je heel gelukkig leven in een illusie van de liefde, wat niet weet wat niet deert, toch? Tot dat je het proces van heling in gaat en ontdekt waarom hij (of zij) nu steeds maar niet doet wat jij nodig hebt, wat jij verlangt, je niet hoort of ziet en je steeds tegen dezelfde muur omhoog loopt. Maar wat nou als jij je eigen hero bent, wat als jij nu geen redder nodig hebt, omdat je simpelweg jezelf red, jezelf heelt, zelf voor de spiegel gaat staan en de naakte waarheid in de ogen staart. Dan krijgt dit stukje tekst ineens een hele andere dimensie, wat dan krijgt het hele liedje een andere dimensie.

“Where there is love, life begins
Over and over again
Save the night, save the day
Save the love, come what may
Love is worth everything we pay”

Terwijl ik meerdere malen met kippenveel op mijn hele lijf luister naar dit lied en besef wat ik allemaal geleerd heb over de liefde, besef ik me ook dat ik het patroon heb losgelaten, ik val namelijk niet in katzwijm over een bepaalde man, echt of uit de film, ik voel me niet verloren omdat ik nu alleen ben en mijn leven niet deel met mijn prins op het witte paard. Nee dat allemaal niet… Wel voel ik de liefde in mijn hart voor mezelf, de weg die ik heb afgelegd en met de volle 100% kan zeggen dat ik niemand nodig heb om zielige mij te redden, me vast te houden, me te beschermen. In plaats daarvan geef ik mezelf wat ik nodig heb, leeft er nu de overtuiging in mijn hart dat ik genoeg ben en alles kan bereiken wat ik kan bedenken, ik het waard ben om naar te luisteren, om voor te zorgen. Ik ben mijn eigen hero die rised en falled, en de liefde in mijn hart voor wie ik ben creëert een licht die verder schijnt dan de liefde die wordt ontvangen met de intentie leegtes in mezelf op te vullen. En ja dat is alles waard, dan is niets te veel. In de relaties die achter me liggen had ik de gedachte dat ook alles het waard was om voor deze liefde te blijven vechten, maar is dat echt zo, als je daardoor jezelf vergeet, jezelf voorbij loopt en in dienst bent van die relatie? Het voelt fantastisch om door dit lied verliefd te worden op mezelf en hoe zou het zijn om vanuit dit gevoel, vanuit deze basis een relatie aan te gaan… ik ga het ongetwijfeld nog ontdekken “come what may”… ik weet dat ik mezelf kan redden en dat wist ik natuurlijk ook al langer, maar er zijn geen leegtes meer die ik op laat vullen door de liefde van een ander. Ik hoef niet achterop een wit paard meegenomen te worden naar een kasteel waar het geluk, zogenaamd, moet liggen. Ik ben mijn eigen kasteel, mijn eigen geluk, mijn eigen ware liefde!

Ik voel me dankbaar voor dit besef, ik voel me dankbaar dat de vele achtbanen die ik heb gekend in de liefde hebben geleid naar dit mooie besef en een totaal nieuw begin in mijn leven, waar de wereld werkelijk aan mijn voeten ligt en ik mij omringd voel door liefde. Misschien denk je “ach, dat is toch logisch” maar voor mij met als startpunt de overtuiging dat liefde iets ongrijpbaars is waar je voor moet dienen, jezelf voor moet opofferen, achteraan moet rennen en voor moet vechten naar het punt en de overtuiging dat liefde er altijd is en overal altijd is, in jezelf en daardoor overal om me heen, was a hell of a ride op verschillende paarden en naar verschillende kastelen die vol hingen met allerlei spiegels. Toch mooi dat ik daar ook in ben gaan kijken, in die spiegels en nu geniet van wat ik zie in de reflectie.

In liefde en licht, warme groet,
Kim

Terug naar het overzicht